Twee goden uit de Griekse mythologie hebben ons vandaag nog wel iets te vertellen. Chronos en Kairos Chronos is de god van de tijd, de klok, de planning, de stabiliteit, de continuïteit. Noodzakelijk, maar wel een beetje saai en voorspelbaar. Een goede staatsman/vrouw handelt niet overhaast, niet impulsief, niet driftig; is bedachtzaam, voor rede vatbaar, hanteert een lange termijn perspectief. President Obama liet zich leiden door Chronos.
Kairos met zijn punkkapsel is de ondeugende kleinzoon van Chronos. Kairos is de god van het juiste moment in de politiek, de creatieve vonk in de kunst, serendipity in de wetenschap. Een goede staatsman/vrouw heeft weliswaar geduld, maar slaat op het juiste moment toe. Angela Merkel was zo iemand, met haar Energiewende en haar Wir schaffen das.
Erasmus beklemtoont dat zowel Chronos als Kairos in de politiek noodzakelijk zijn, in balans moeten zijn. Naar mijn smaak zit er in het huidige coronabeleid te veel Kairos, dadendrang en te weinig Chronos, flegma. En in het klimaatbeleid is het net andersom. Te veel Chronos, te weinig Kairos.